4 Ocak 2011

Deliler sokaklarda...

Yılbaşı gecesi kalkan balığımızla bayağı bir boğuştuktan ve saatler onikiyi geçip yeni yıla da girdikten sonra, hayat arkadaşım Sami ile birlikte Bağdat caddesine indik. Caddebostan ışıkların köşesindeki Benzin Cafe sık sık gittiğim bir yer. İçerisi tıklım tıklım dolu. Kafenin müdürü arkadaşımız "Apo" sağolsun bizi ağırladı, içkimizi de dışarıya servis ettirdi. Orada kapının önünde bir saat kadar takıldık.

Başta dışarı çıkarken, kafamda Sami'yi kısaca bir turlatıp hemen eve dönmek vardı. Sonradan ne olduysa oldu, aşka geldik, haydi bir de caddeye inelim dedik. Hal böyle olunca, ev hali mavi çizgili pijamalarımızla bir anda kendimizi caddede buluverdik...

Orada bulunduğumuz süre boyunca "Abi, bu ne hal ? " diye takılanlara hep aynı esprili cevabı vermiştim : "Bugün yılbaşı diye bizi saldılar. Gece ikiye kadar müsaademiz var, sonra yine döneceğiz tımarhaneye..." 

Şimdi resimlere bakarken düşündüm de, bizim blogun başlığı da " Zararsız bir delinin resimli hatıra defteri " değil miydi yahu ?!

İşte şimdi tasdiklenmiş oldu...

Foto by Ahmet

3 Ocak 2011

Kısa İstanbul turu... 2.Bölüm

Araya yılbaşı girdiği için, kısa İstanbul turumuzun neşriyatına bir müddet ara verdik maalesef. Kusurumuza bakmayın...

Çorlulu Ali Paşa Medresesi

Son yıllarda pek bir revaçta olan nargile keyfinin, aynı İstanbul'da olduğu gibi Almanya'da da çok rağbet gördüğünü, orada da şehrin özellikle Türklerin yaşadığı semtlerinde bir çok nargile kahvesinin açılmış olduğunu, Almanya'ya yapmış olduğum seyahatler sırasında yerinde bizzat görmüştüm. Almanya'nın Stuttgart şehrinde yaşayan sevgili dostum Ahmet de nargile keyfine çok düşkünmüş meğer.
Bunu öğrenince kendisini gerçek bir nargile salonuna, bu işin "mektebine" götürmeye karar verdim.
Böylece Şeyhmuz'dan ayrıldıktan sonra Divan Yolu ve devamında Yeniçeriler caddesi boyunca Aksaray yönünde yürümeye başladık ve iki dakika kadar sonra, Beyazıt'a varmadan sağ kolda, Bileyiciler sokağın anacadde ile birleştiği yerde bulunan Çorlulu Ali Paşa Medresesi'ne vardık...


Çorlulu Ali Paşa Medresesi'ni ilk olarak lise yıllarında keşfetmiştim. Okulu asıp asıp soluğu Sultanahmet'te alırdım. Arada sırada kız arkadaşlarımı da getirirdim ama buralarda olmaktan benim kadar zevk aldıklarını söyleyemem doğrusu. O yıllarda, bugün de hemen girişte sağda bulunan "Erenler Nargile Salonu" külliyenin içindeki tek nargileciydi. Ağır tömbeki kokusundan ve dumandan içerisinde zorlukla nefes alınırdı. Sol koridor boyunca uzanan diğer dükkanlar ise halıcı ya da hediyelik eşya mağazası olarak hizmet vermekteydi. Modaya uyarak şimdilerde hepsi birden nargileci olmuş durumda. Lakin Erenler'in yeri hala bir ayrı. Yeni dükkanlarda daha ziyade gençler ve turistler, hafif ve hoş kokulu, elma, nane, kahve aromalarıyla çeşnilendirilmiş "paşa çayı" kıvamındaki nargileleri içerken, eski müdavimler ve yaşlılar Erenler'de yine ağır ve başdöndürücü tömbeki tütününü tüttürmeye devam ediyorlar. Dışarıda herkes bir telden çalıyor; Erenler'in otobüs terminallerini andıran yüksek tavanlı salonunda ise, tedirgin bir sessizlik...


Erenler'in vitrini

Ben kendi adıma hemen girişte soldan ilk dükkanda oturmayı tercih ediyorum.Burada şark usulü küçük dar kanepelerde oturuyorsunuz.Bu sıkıfıkı oturma düzeni içinde ister istemez önünüzde, yanınızda oturan kişilerle ahbaplıklar kuruluyor. Zaman içinde, gide gele, içeri girdiğinizde sizden bir merhabayı esirgemeyen tanıdık yüzler oluyor, sohbetler gelişiyor. Öte yandan nargile içerken yanında illa bir arkadaşa da ihtiyaç duymuyor insan. Kendi başınızayken de nargileden keyif alabilir, meditatif bir dinginlik içinde marpucunuzdan fokur fokur duman çekerek kafanızı dinleyebilirsiniz.



Avluyu çevreleyen, kabaca beş altı kişinin sığabileceğı küçük göz odalarda da oturmak mümkün. Kendi adıma özellikle yaz aylarında, klimalı olduğu için bu odalarda oturmayı daha çok tercih ediyorum. Kablosuz internet ve meraklısı için LCD televizyon da mevcut.


Çalışanların hepsi güleryüzlü. Masalarda adisyon tutulmuyor; çıkarken ne yiyip içtiğinizi kendiniz söylüyorsunuz. Nargilenin ücreti 12 TL, çay kahve ucuz.
Ahmet ile birlikte kendimize birer elmalı nargile yanında da birer okkalı orta kahve söyledik. Üzerine de ikişer bol demli çay... biraz sohbet, biraz lak lak , vakti iyice akşam yaptık...


Saat dokuz buçuk gibi, giriş yolunda nargileleri tutuşturmak için meşe közlerinin sürekli canlı tutulduğu büyük mangalın yanından, yüzümüze vuran sıcaklıktan kendimizi sakınarak geçerek Çorlulu Ali Paşa'ya veda ederken, bu sefer daha da "sıcak" bir yere gidiyorduk...


Arkası yarın...                                                                                                         3.Bölüm





2 Ocak 2011

Ben de Apaçiyim

Efsanevi Apaçi reisi Geronimo (Gokhlayeh: Esneyen Adam) 16.06.1829 - 17.02.1909

Bugün günlerden Pazar. Kendime güzel bir kahvaltı tepsisi hazırladım; hava soğuk olsa da, bir kere güneşi gördük ya, hemen balkona kuruluverdim. Keyifle elime gazeteyi aldım ki Hürriyet gazetesinin bugün kullandığı manşeti görünce birden neşem kaçtı, düşüncelere daldım...

Kocaman puntolarla şu manşeti atmış Hürriyet gazetesi : “ 33 Apaçi gözaltında ... “

Sevindirici bir haber. Demek ki Türk polisi yılbaşı gecesi bile boş durmuyor, çalışıyor. Simitçi kılığında,çiçekçi kılığında, hatta Noel Baba kılığında orada o gece görev başındaymışlar ve bu toplum düşmanlarını kıskıvrak yakalamışlar. Aferin onlara...

Ama bu manşette gerçeklerle uyuşmayan, insanın zihnini meşgul eden başka birşey daha var sanki...

Hani zaman zaman ABD ya da Avrupa kaynaklı bazı haberler okuruz. Üç çocuk babası ilkokul öğretmeni meğersem sübyancıdır, son kurbanını taciz ederken yakayı ele verir. Ya da çevresinde sessiz sakin biri olarak bilinen kasabanın rahibi meğersem seri katildir, sekiz kişiyi öldürmüştür... Bütün bu haberler ilginçtir, çünkü normal bir hayatı , normal tercihleri olan insanlar, gizli iç dünyalarında birer canavar beslemişlerdir ve canavar ortaya çıkmıştır. “Dr. Jekil ve Mr. Hayd” hikayesi yani...

Gelelim bizim Taksim canavarlarına... Bu “canavarlar” normal hayatta saygın bir meslekleri olan,çevrelerinden saygı ve sevgi gören insanlardır da aslında, içlerindeki canavara gem vuramadıkları için mi Taksim’de alıyorlardır soluğu... her yılbaşı akşamı?

Otuzüç tanesi yakalanmış. Paçayı sıyırmayı başaran şanslı canavarlar, Pazartesi günü sizler gibi , ben gibi sabah 9:00’daki mesailerine mi başlayacaklardır çalıştıkları işyerlerinde?..Bu canavarlar yılbaşı kutlamalarında “Apaçi” gibi gözükürler de gözümüze, normal hayatlarında soluk benizli midirler acaba ?

Hiç sanmıyorum...

“Severken kardeş mi olduk ?” diye güzel bir deyiş vardır hani... “Türk Malı” isimli diziye reyting rekorları kırdırırken, Recep İvedik karakterini “Yüz Büyük Türk” arasına sokup, milyonlarca Lira gişe hasılatı yaptırırken, Kurtlar Vadisi “fenomenini” yaratırken... medya tarafından “Türk halkı tercihini yaptı “ nidalarıyla el üstünde tutulan bu canavarlar, neden şimdi aynı medya tarafından “Apaçi” ilan edilmişlerdir ?

Bu hikayede asıl kurban acaba kimdir ? Yılbaşı gecesi Taksim meydanında kıçına pandik yiyenler midir, yoksa daha dünyaya geldiği gün kıçına parmağı yemiş olanlar mıdır ?

Bu ülkenin ne güzel bir eğitim politikası var halbuki, parasız devlet okulları, parasız üniversiteleri var (!) değil mi ? Hem de elli yıldır var (!) ... Heee! Sen dersen ki “Benim param var, ben çocuğumu özel okullarda okuturum”.. o ayrı bir hikaye, o da var... (!)

Neyse bunlara boşverelim, bunlar uzun hikaye.Hürriyet seni kınıyorum! En büyük ayıbı Geronimo’ya ettin. Sırf bu yüzden işte,bundan böyle ben de Apaçiyim ...