31 Aralık 2010

"Foto Bulanık" iyi seneler diler...

Kadıköy balık pazarından soframızı donattık, 2011'i beklemeye koyulduk.Ayıptır söylemesi ama, beş kiloluk  bir kalkan balığı aldım. Yeni yıla, bütün bir gece boyunca kendisiyle dans ederek gireceğiz inşallah. Atları da vururlar değil mi ?...

Mezeniz bol, sohbetiniz zengin olsun. 2011 tüm dileklerinizin gerçekleştiği bir yıl olsun.

İyi seneler efendim...






29 Aralık 2010

Kısa İstanbul turu... 1.Bölüm

Mercedes'te çalıştığım yıllarda, kendisi bizim bölümde staj yaparken tanıştığım; önce şef-çırak ilişkisi olarak başlayan ahbaplığımızın, zaman içinde önceleri abi-kardeş, nihayetinde de sıkı bir dostluk kıvamına dönüşmüş olduğu sevgili arkadaşım Ahmet , nam-ı diğer "Kumpel" , dün Almanya'dan beni ziyarete İstanbul'a geldi. Kendisi ile en son bir sene önce Almanya'da görüşmüş ve Hamburg'un dillere destan gece hayatını iki gün boyunca kesintisiz olarak yerinde müşahede etmiştik! İstanbul'da geçireceği süre boyunca kendisine Hamburg'daki gibi hızlı bir gece hayatı vaadedemezdim; ama kendisi Türk olduğu halde yabancısı olduğu bu şehirden bir nebze keyif almasını sağlamak boynumuzun borcuydu elbette. Ahmet'in Sultanahmet'te bir otelde kalmasını fırsat bilerek kendisini, benim çok sevdiğim ve ne zamandır gitme fırsatı bulamadığım tarihi yarımada üzerinde kısa bir tura çıkardım. Artık kıyısından köşesinden de olsa "blogçu" olduğumuz için, tabii ki de boş durmadım; kısa gezimiz süresince bir yandan da sizlerle paylaşmak  üzere hem fotoğraf çekip, hem de kafamda notlar aldım.
Dün akşam saat 18:00'de başlayıp 23:00'e kadar süren kısa turumuz boyunca sırasıyla uğradığımız, bir gün yolunuz düşerse sizin de muhakkak gitmenizi  tavsiye edeceğim üç farklı mekanı, dilim döndüğünce sizlerle paylaşmak istiyorum.

Turumuz başlasın !...

Kebapçı Şeyhmuz
Yolunuz Sultanahmet'e düşerse yemek için ilk akla gelen yer tabii ki de Tarihi Sultanahmet Köftecisi'dir. Tadından da yenmez hani... Lakin bu, işin kolayına kaçmak olurdu.
Bundan bir süre önce, televizyonda milli gurmemiz Vedat Milor'un "Tadı damağımda" programında gördüğüm, üstadın ballandıra ballandıra anlattığı ve  beş yıldız verdiği  bir kebapçı aklımda yer etmişti. Ben Vedat Milor'un programını beğeniyor, rastlarsam da muhakkak izliyorum. 
Kebapçının Çemberlitaş'ın arkasında , Nuruosmaniye'ye inen yol civarında olduğunu hatırlıyordum, ama ismi hatırımda kalmamıştı maalesef. Sora sora Bağdat bulunur derler; biz de esnafa sormaya başladık :
" Yahu buralarda bir kebapçı varmış, televizyona çıktı, şöyle ünlü, böyle ünlü..."
Her sorduğumuz kişi farklı bir yer tarif etti, üstüne üstlük hem de tavsiye etti; ancak hepsinde de henüz  içeri bile girmeden, aradığımız yerin orası olmadığını hemencicik anlayıverdik. Derken, yine kapı ağzında bir esnafa derdimizi anlatmaya çalışırken, yan tarafta ilgisiz gibi duran bir adam, konuştuklarımıza kulak kabartmış anlaşılan, birden o sihirli kelimeyi söyleyiverdi...  
" Şeyhmuz ! "
O an zihnimde bir şimşek çaktı. Evet, aradığımız yerin adı Şeyhmuz'du... Hayırsever vatandaş "Şurdan sola dönün, sokağın içinde" diye, şıp dedi tarif etti, şıp diye o sokağın ağzına geldik, tam dalıcaz... Bu sefer başka bir Allah dostu "Abi orası değil, bir sonraki sokak" diye bizi uyarmasın mı?... Meğersem o da konuştuklarımıza kulak misafiri olmuş... Çemberlitaş esnafının imecesi sayesinde bizim Kebapçı Şeyhmuz'u  nihayet bulduk.  Ve kapısının önüne geldiğimizde , henüz içeri bile girmeden... Anladık ve emindik...  Doğru yere gelmiştik...  


Gelmiştik... ama biraz geç bir vakitte gelmiştik. Bir esnaf lokantası olan Şeyhmuz, saat altı gibi servisi kapatıyormuş. Lakin şefimiz Sedat Bey  kıyamadı, sağolsun bizi içeri buyur etti...


Kebapçı Şeyhmuz , Mardin yöresinin mutfağını sunuyor müşterilerine. Biz sona kaldığımız için, menüde bulunan ana kebap çeşitleri çoktan tükenmişti. Sedat Bey nezaket göstererek bizim için özel kebap hazırlayacaklarını söyledi. Bize de kendimizi Sedat Bey'in  güvenli ellerine bırakmak düştü... Duvarlara , başkaca restoranlarda gördüğünüz türden, görgüsüzce onlarcasından yanyana değil, tek tük olmak üzere gazete küpürü ve şöhretli müdavimlerin resimleri asılmış. Sayısı üçü dördü aşmayan resimler arasında pek sevdiğim  Metin Akpınar'ın orada çekilmiş fotoğrafını da görünce keyfim iyice yerine geldi. Doğru yerde olduğumuzdan  daha bir  emin şekilde, bir  kadeh rakımızı doldurduk ve iştahla kebaplarımızı beklemeye koyulduk...

Şeyhmuz'da tüm kebap çeşitleri "bıçak" diye tabir edilen, elde zırhla çekilmiş kıymadan yapılıyor. Önceden hazırlanmış kebaplar tükenmiş olduğu için, bizim için o an zırhla dövülerek yeni kebap hazırlandı. Öncelikle lokantanın spesiyali olan Şeyhmuz kebabından birer porsiyon yiyerek açlığımızı bastırdık (!) Tabi onun öncesinde kebaplar gelene kadar ; salata, acılı ezme, turşu , maydanoz , manda sütünden yoğurt ve  sumaklı soğan  ile masa çoktan donanmıştı bile. Şeyhmuz kebabı alışıla geldiği üzere şişe sarılarak ince uzun şekilde değil, kocaman bir hamburger köftesi gibi yuvarlak şekilde yapılıyormuş. Ama lezzetini tarif etmek için inanın kelime bulmakta zorlanıyorum; sadece şeklini tarif etmek için bile olsa, kendisini hamburger ile aynı cümle içinde anmış olmaktan şu an hicap duyuyorum.



Ardından, şefin spesiyalitesi, rakının yanında çok güzel gittiğinin özellikle altı çizilen, taze hazırlanmış,  Mardin'in "Bulgurlu" kebabı geldi masaya...



Utanmasak birer porsiyon daha sipariş edecektik. Meze niyetine değil, tatlı niyetine yenecek kadar güzel, farklı bir lezzetmiş bulgurlu kebap ...


Zaten kapanma  saatini geçirmiş olduğumuz için, daha fazla oturmaya yüzümüz olmadı açıkçası. Bıraksalar geceyi orada da noktalayabilirdik. Saat sekiz gibi hesabı istedik. Ne kadar hesap geldiğini merak edecek olursanız, söyleyeyim. İki kişi gittik, dört kişilik yemek yedik; yediklerimizin hepsi spesiyal çeşitlerdendi; ben üç duble rakı içtim ; izzet , ikram , güleryüz müessesedendi ... Herşey dahil 120 TL hesap geldi. Açıkçası bu da bize uygun geldi...

Karnımız tok, güzel duygular içinde, Sedat  Bey'e teşekkürlerimizi sunarak ve muhakkak yeniden geleceğimizin sözünü vererek, saat sekiz buçuk gibi Şeyhmuz Kebap'a veda ettik.

Hafif bir yağmur altında ve kebabın tadı damağımızda(!) , yüzümüz gülümseyerek ve hızlı olmayan adımlarla yürüyerek.. ikinci durağımıza doğru yöneldik...


Arkası yarın...                                                                                                            2.Bölüm

24 Aralık 2010

The Shit

Biliyorsunuz, bu aralar İstanbul'da bir inşaat çılgınlığı aldı başını gidiyor. Herkes daha güzel evlerde yaşamak, daha güzel mutfaklarda doğuştan gelen şeflik yeteneklerini icra etmek ve daha güzel lavabo(!)larda hacet gidermek istiyor. Lavabonun yanına ünlem işareti koydum, çünkü biliyorsunuz kırk yıllık tuvalet son yıllarda sınıf atladı ve artık "lavabo" olarak anılıyor. Benim bildiğim lavaboda el yıkanır. Nazik kızlarımız ve beylerimiz aslında çiş ve kaka yapmak gibi kötü huyları yokmuş gibi yapmayı seviyorlar nedense.

O caaaaaanım tuvaletin "hela", "kenef", "ayakyolu" gibi isimlerle anıldığı günleri hatırlıyorum da. Ah ne güzel günlerdi onlar...

Bu nazik kızlarımız ve beylerimiz sağolsunlar türkçemize bir de yeni nida kazandırdılar ki, o başlı başına bir vaka. Sokakta kazara bir çarpışma, yanlışlıkla birine dokunma gibi bir insanlık hali yaşayacak olursanız, karşı taraftan "Ups !" diye bir ses çıkıyor... İlk başlarda şaşırıyordum, çok şiddetli çarptım , kızcağız tutamayıp geğirdi herhalde, ya da bu kişi ecnebi filan diye düşünüyordum ama, sonra bir de baktık ki herkeslerde bir "Ups!" almış yürümüş. Güzel türkçemizin "Ah!" "Aman!" "Of!" "Uf!" "Hay aksi!", hatta ve hatta "Çüş!" "Höst!" Hass.." gibi güzelim ünlemleri rafa kalkmış ve yerlerini Amerikan usulü, nazik ve karizmatik "Ups!"a bırakmışlar meğer...

Mimariden girdik, dilbilimden çıktık... Neyse biz konumuza dönelim.

Şu günlerde, özellikle Kadıköy yakasında neredeyse tüm eski binalar yıkılıp yerlerine yeni lüks rezidans(!)lar dikiliyor. Hak sahiplerine birer daire, satmak için müteahide bolca daire derken, bir pantolonluk kumaştan iki, hatta üç pantolon çıkıyor ve daireler adeta birer küçük kümesi andırıyor. Ama olsun; hepsinin havalı ve sonunda "rezidans" la biten modern isimleri oluyor. Bu sayede eski kat malikleri, bir boy küçüğü de olsa yeni bir evciğe kavuşmuş ; müteahitler de artan daireleri dudak uçuklatan meblağlardan satarak cukkayı götürmüş oluyorlar.

Tüm bu rezidansların reklam filmlerinde ve sloganlarında, tamamen biribirinin aynı, klişe Amerikalı! hayat tarzının ve sözde "elitliğin" empoze edilmesinden zaten bir süredir kıllanıyordum. Hatırlarsınız hani : "Bazıları yükselmek ister !"

Geçenlerde, kafamda işte bu düşüncelerle yürürken rastladığım bir rezidans(!) ise bu alanda çığır açacak ve insana pes dedirtecek cinstendi doğrusu. "May Vörld", "Aphil Kort" , "Bosporus Siti" filan neyse de, bu bana biraz fazla geldi; bünyem kabul etmekte zorlandı. Bilmem, duyunca siz de bana katılacak mısınız ?...

Bakırköy'den ayrılıp Kadıköy yakasına taşındıktan sonra beş sene boyunca ikamet ettiğim, Göztepe'deki Ömer Paşa Sokak'ta da böyle havalı bir apartman dikilmiş. Sıkı durun, işte adını söylüyorum : " The Omar Pasha ". Başında "The" olmazsa olmaz tabi! İngilizce'nin bir numaralı dilbilgisi kuralıdır, bunu herkes bilir (!)Aynen böyle yazmışlar girişin üstüne, hem de kocaman harflerle...

Aklıma takıldı. Hemen kutsal bilgi kaynağı Vikipedi'ye başvurdum. Bir de ne göreyim... Göztepe ile Erenköy arasında sınır teşkil eden ve Erenköy Kız Lisesi'nden başlayıp, sahil yönünde Bağdat caddesine kadar uzanan bizim Ömer Paşa Sokak, ismini aslen Michael Lattek adında bir Avusturyalı olan, Osmanlı'ya iltica edip islamiyeti seçtikten sonra Abdülmecit döneminde paşalığa kadar yükselen Serdar-ı Ekrem Ömer Lütfi Paşa'dan alıyormuş meğer. Vikipedi'de öyle yazıyor... Ben de yeni öğrendim.

1806'da bir Avusturyalı olarak dünyaya gelen Michael Lattek, 1871'de İstanbul'da bir Türk olarak hayata gözlerini yumuyor. Dininden, memleketinden vazgeçtiğine göre Türk kültüründen bayağı bir etkilenmiş ve Türklüğü, Türkçeyi çok sevmiş olmalı. Bu bana biraz ironik geldi doğrusu...


Serdar'ı Ekrem Ömer Lütfi Paşa

Binaya diyeceğimiz yok; alan memnun, satan memnun. Ama yakın zamanda bizim millete boku "The Shit" adı altında pazarlayıp yedirirlerse kimse şaşırmasın. Benden söylemesi... Hoş, bu uyarıyı yapmakta biraz geç mi kaldık ne ?...

Bu arada, merak ettim sordum... "The Omar Pasha" rezidansında oturma ayrıcalığının bedeli 750.000 dolarcıkmış. Parası olup da ilgilenenler için müteahidin adresini de veriyorum :

Yüksek Mimar Ömer Gömer
Ömer Paşa sk. The Omar Pasha Rezidans
Erenköy İstanbul

Herkese iyi haftasonları dileklerimle... Baaaaaaaay !